Author: زینب ساعدی

  پنجره را تکاندم؛ بذرهایی را که در دهانِ کلاغ خبرها را سبز می‌کردند به خطوطِ آینه‌ای سپردم...

  فرموده‌اندوطن زیباترین زنِ جهان است… اماسال‌هاستچشم‌هایش رابه امانتپشتِ دیوارها گذاشته‌اند...

  قابِ سکوت ریشه‌هایم پرمحصول‌اندگویی در قابِ روزمرگی‌هایمپس‌مانده‌ی سکوتی را می‌بلعندکه قصه‌ی...

  «آبانِ سبزِ خشم» من، نه زنِ خانه‌ام، نه زنِ خیابان — من، زنِ واگنِ انحراف‌ام: جایی که نور، با...