Author: حمید نیسی

  در چشمانش انگار سوزن‌های نازک و بی‌رحم بی‌خوابی را فرو می‌کردند، و بسترش را گویی پوشانده بودند...

باد زوزه می‌کشد؛ زوزه‌ای غریبانه، چونان ناله‌های سرگردانی و پریشانی تسکین‌ناپذیر روح. بر فراز شهر...

  سپیده دمیده، دایره‌ی مدرج روی دیوار همین چند لحظه پیش ساعت شش را اعلام کرده بود. لبه‌ی تخت...